Ja eerlijk, dit is toch mega irritant. Je wilt afspreken, maar je partner kan pas misschien wellicht hopelijk over 3 weken. Sommige mensen zijn into it (ben niet op die oordelen), maar denk je echt dat dit de manier is waarop je onze relatie wilt vormgeven?

Het voelt vreemd om het een relatie te noemen, want samen zijn gebeurt bijna nooit. De berichten zijn er wel — korte zinnen, losse beloftes. “Druk deze week.” “Misschien later.” Altijd later. Altijd vaag.

Je plant niets meer vooruit, want elke poging strandt. Wanneer je voorstelt om af te spreken, blijft het stil. Of er komt een antwoord dat nergens echt ja zegt. Je leert tussen de regels door lezen, en dat doet pijn: als iemand wil, dan maakt die tijd. Dat besef sluipt langzaam binnen.

Ondertussen leef je alleen verder. Je ziet stellen hand in hand lopen, vrienden die weekendplannen maken. Jij vult je avonden met afleiding — series, muziek, eindeloos scrollen — maar niets vult de leegte van het wachten. Want wachten is wat je doet. Wachten op een teken dat je belangrijk genoeg bent.

Het eenzaamste moment is niet wanneer je alleen bent, maar wanneer je beseft dat je niet alleen zou moeten zijn. Dat er iemand is die je leuk vindt, zegt hij, maar die je nooit aankijkt, nooit naast je zit, nooit zegt: “Ik wil bij je zijn.”

Je begint aan jezelf te twijfelen. Of je te veel vraagt. Of je lastig bent. Of je verwachtingen verkeerd zijn. Je verlaagt ze, steeds een beetje meer, tot er bijna niets meer overblijft — behalve jij, en het verlangen om gezien te worden.

Soms stel je je voor hoe het zou zijn als iemand spontaan voor je deur staat. Of gewoon zegt: “Ik heb je gemist.” Die gedachten zijn klein en breekbaar, maar ze houden je overeind.

En ergens weet je het al: dit is geen relatie die je voedt. Het is een plek waar je leert hoe diep eenzaamheid kan gaan, zelfs met iemands naam in je telefoon. Liefde zonder aanwezigheid voelt als een lege stoel aan tafel — je blijft kijken, maar niemand schuift aan.